Περιεχόμενα

Επιλογές Θεμάτων

Μία επιστολή που... έσπασε αντοχές

Η επιστολή που ακολουθεί, γράφτηκε από τον Λαμιώτη Ευάγγελο – Απολλώνιο Γκόγκο ως 2η απάντησή του προς έναν τοπικό θεολόγο, που εντελώς αναίτια είχε επιτεθεί στον προχριστιανικό Ελληνισμό, με αφορμή μία πρώτη δημοσίευση του αναγνώστη μας σε τοπική εφημερίδα της Λαμίας με θέμα το Ελληνικό «Τριέσπερο» ή «Ηλιούγεννα». Στις 2 επιστολές του, ο τοπικός θεολόγος είχε καταφύγει σε απερίγραπτες ανιστορικότητες, ειρωνείες, ύβρεις και ψέμματα κατά του προχριστιανικού Ελληνισμού, και στην πρώτη απάντηση του αναγνώστη μας φαινόταν ότι άρχιζε στον τοπικό Τύπο μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για την πραγματική σχέση Ελληνισμού και Χριστιανισμού.

Η πιο κάτω τελική απάντηση του Ευάγγελου - Απολλώνιου Γκόγκου δεν είδε όμως ποτέ το φως της δημοσιότητας, καθώς ένα αόρατο χέρι έκλεισε την επίσης αόρατη βαλβίδα «ισηγορίας» στην εφημερίδα που είχε φιλοξενήσει τις πρώτες «αψιμαχίες». Γι’ αυτό, τούτη η αποστομωτική απάντηση του αναγνώστη μας κατέληξε να δημοσιευθεί εδώ, για λόγους ιστορικούς. Ένα μεστό κείμενο, το οποίο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ η αλαζονική αλλά εξαιρετικά ανασφαλής κυρίαρχη θρησκευτική (και όχι μόνο) αντίληψη.

«Προσπαθώντας προσφάτως (22.1.2006) ν’ ανταπαντήσει ο θεολόγος κ. Χρήστος Παλάντζας σε δική μου αρκετά ήπια ανταπάντηση με αφορμή ένα απρόκλητο ξέσπασμά του κατά του προγονικού μας Εθνικού Πολιτισμού, βυθίστηκε, όπως το περίμενα άλλωστε, σε νέες λάσπες και χολές με αποτέλεσμα να μην μπορώ από πλευράς μου να παρακολουθήσω ούτε το περίεργο ήθος του, ούτε την εξίσου περίεργη λογική του. Θα του κάνω ωστόσο την χάρη να απαντήσω στην τελευταία απερίγραπτη επιστολή του από στοιχειώδη σεβασμό στον δημόσιο διάλογο, στην ιστορική αλήθεια αλλά και στην ίδια την κοινή Λογική, προς την οποία ο κ. Χ. Π. δεν φαίνεται ιδιαιτέρως οικείος ή έστω συμπαθών.

Από πού να αρχίσει βέβαια και πού να τελειώσει κανείς, όταν καλείται να απαντήσει σε έναν τέτοιο μονοδιάστατο, αυτιστικό και κυκλικό λόγο; Θ’ ανταποκριθώ ωστόσο στην μεγάλη πρόκληση και θ’ απαντήσω στα πιο κραυγαλέα παράλογα, ανιστόρητα και επιθετικά σημεία της μνημειώδους εκείνης επιστολής του κ. Χ. Π., που επαναλαμβάνω ότι ΔΥΣΤΥΧΩΣ διδάσκει και άρα διαμορφώνει τους αυριανούς πολίτες της πόλης μας και της χώρας μας.

Κατ’ αρχάς, θέλω να τον πληροφορήσω ότι υπήρξε ατυχέστατη η επίδειξη ταπεινοφροσύνης που έκανε αρνούμενος τον τίτλο του θεολόγου, την στιγμή που η Σχολή που παράγει στην χώρα μας τις στρατιές των ανά την χώρα συναδέλφων του λέγεται «Θεολογική». Ατυχέστατη επίσης υπήρξε και η προσπάθειά του να μου προσάψει τάχα «λάθος» στην από πλευράς μου υπενθύμιση ότι οι χριστιανοί επιχείρησαν να κατοχυρώσουν θεολογικά το δουλεμπόριο ισχυριζόμενοι ότι τάχα οι μαύροι δούλοι ήσαν… διασταύρωση του Κάϊν με θηλυκό πίθηκο. Αν διάβαζε ο θεολόγος μας κάτι περισσότερο από τις «Γραφές» των Ιουδαίων θα γνώριζε ότι αναφέρομαι στον καθηγητή Charles Caroll («The Negro a beast», 1900) και τον θεολόγο - ιεραπόστολο Thomas Thompson (στην γνωστή μονογραφία του τού 1772, ελπίζω βέβαια να μην αρχίσει τις γνωστές ανοησίες περί «Ορθοδοξιών» και τα τοιαύτα, γιατί απλώς δεν θα σώσουν την αληθοφάνειά του, αφού σε όλη την διάρκεια του Βυζαντίου υπήρξε δουλεία και μάλιστα σκληρότατη ενώ στην ομόδοξη Ρωσία το 1917 βρέθηκαν και απελευθερώθηκαν αρκετά εκατομμύρια δούλοι !).

Ρωτάει στην συνέχεια ο θεολόγος μας σε ποιο σημείο προσπάθησε να υποβιβάσει τον πολιτισμό των προγόνων μας για χάρη της Θρησκείας του και του απαντώ ΣΕ ΟΛΑ. Τόσο ο ίδιος όσο και όλοι οι ομόδοξοί του «ειδωλολάτρες» ανεβάζουν τους Έλληνες, «ειδωλολάτρες» τους κατεβάζουν και φθάνουν ακόμα και στο να αναπαράγουν τις γνωστές βρωμιές και αθλιότητες των λεγόμενων «Απολογητών» και «Πατέρων» του Χριστιανισμού τύπου Τατιανού, Λακτάντιου, Τερτυλλιανού, Ιωάννη Χρυσόστομου κ. ά. κατά των Ελληνικών αξιών, σεβασμάτων και ηθών. Τι ντροπή !

Τα περί διασώσεως της σοφίας μας ή της γλώσσας μας από τους χριστιανούς, ας πάει ο θεολόγος μας να τα πει στους αδαείς, αυτούς θα τους πείσει στα σίγουρα. Αν έκανε τον κόπο να διαβάσει Gibbon, Deschner, Foote – Wheeler, McCabe, Κορδάτο, Ζωγράφου, Μιχόπουλο, Ρασσιά, Mango και άλλους ιστορικούς και συγγραφείς που δεν υπήρξαν έμμισθοι των θεοκρατών για ν’ αναπαράγουν επ’ αμοιβή ψέμματα, θα ήξερε ότι οι καλόγεροι και οι θεοκράτες προϊστάμενοί τους έκαψαν επιλεκτικά όλη την Γραμματεία μας που έκριναν ότι ήταν αντίθετη στην Θρησκεία τους (γιατί νομίζει ο κ. Χ. Π. ότι δεν έχουν διασωθεί παρά ελάχιστα μόνον σπαράγματα από τους «Προσωκρατικούς», τους Στωικούς ή τους Επικούρειους;) και αλλοίωσαν, πλαστογράφησαν ή απόξεσαν μεγάλο τμήμα εκείνης που διασώθηκε. Η δε χρησιμοποίηση από τον κ. Χ. Π: ενός αποσπάσματος του εστεμμένου φιλόσοφου Ιουλιανού («τρώτε και από την διδασκαλία των Ελλήνων») από εμένα τουλάχιστον είναι ακατανόητη, αφού εκεί ο Ιουλιανός δεν επαινεί αλλά καταγγέλλει (!!!) τους χριστιανούς για ληστρική και καταπατητική χρήση όποιων στοιχείων της Ελληνικής Γραμματείας βόλευαν την προπαγάνδα τους, όπως είχε πονηρά προτείνει ο γνωστός εκ Καισαρείας Βασίλειος.

Ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε με φοβερή βία και σε όλους αυτούς τους αιώνες εξακολουθεί να επιτίθεται άγρια σε οτιδήποτε και οποιονδήποτε κάνει αναφορά στους πραγματικούς Έλληνες και τον πολιτισμό τους. Για να μην αρχίσει βέβαια ο θεολόγος μας τα γνωστά περί «αγάπης» και «ειρηνικής επικράτησης» τον παραπέμπω να διαβάσει το βιβλίο «Η Αντιπαγανιστική Νομοθεσία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα από τους Κώδικες» (σε ανθολόγηση και μετάφραση από τα λατινικά της Αφροδίτης Καλαμαρά, εκδόσεις «Κατάρτι», Αθήνα 2000). Εντελώς ενδεικτικά παραθέτω εδώ 3 άκρως «αγαπητικούς» και άκρως «φιλελληνικούς» νόμους των Βυζαντινών μοναρχών:

1. Απαγόρευση των θυσιών ή των επισκέψεων σε Ναούς με ποινή θανάτου και δήμευση της περιουσίας (Θεοδοσιανός Κώδικας 16. 10. 7).
2. Το ίδιο: «Κανείς δεν επιτρέπεται να θυσιάζει, να περιφέρεται σε Ναούς ή να αποδίδει εκεί τιμές… αν κάποιος πράξει κάτι σχετικά με θεούς ή τελετές δεν θα αποφύγει την τιμωρία ούτε θα έχει έλεος από τις αρχές» (Θεοδοσιανός Κώδικας 16. 10. 11).
3. Το ίδιο και χειρότερα: «Απαγορεύουμε σε εκείνους που έχουν μιαρές ειδωλολατρικές πεποιθήσεις να προσφέρουν τις καταραμένες θυσίες τους και να ασκούν τις άλλες καταδικαστέες πρακτικές τους. Διατάσσουμε επίσης να καταστραφούν όλα τα Ιερά και οι Ναοί τους που στέκουν ακόμα… και να εξαγνιστούν τα απομεινάρια τους με το σημείο του σταυρού της σεβαστής χριστιανικής Θρησκείας. Όλοι πια να γνωρίζουν ότι εάν παραβάτης αυτού του νόμου παραπεμφθεί με αποδείξεις ενώπιον δικαστηρίου θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου» (Θεοδοσιανός Κώδικας 16. 10. 25).

Οι ανθελληνικές αποφάσεις των Συνόδων της Εκκλησίας σας υπήρξαν βέβαια πολύ αγριότερες. H τοπική Σύνοδος του 419 στην Καρθαγένη κραυγάζει στον ΠΔ Κανόνα της με τίτλο «Περί του τα λείψανα των ειδώλων εκριζωθήναι»: «να αφανιστούν με κάθε μέσο τα λείψανα της ειδωλολατρίας, όχι μόνο τα αγάλματα αλλά και τα κάθε είδους ιερά ή άλση ή δένδρα. Όχι μόνο πρέπει να σπάσουμε και να εξαφανίσουμε τα αγάλματα των ειδώλων, αλλά να καταστρέψουμε επίσης και τους βωμούς τους και να αφανίσουμε κάθε άλλο ίχνος που τυχόν έχει γλιτώσει σε ιερά ή άλση ή δένδρα (αφού σε αυτά τιμούσαν τους Θεούς οι Έλληνες ή μαντεύονταν εκεί, γιατί πρέπει να επιτρέψουμε να στέκουν ακόμα οι τρίποδες ή τα μαντεία όταν η πλάνη τους έχει καταδιωχθεί ;) ώστε ούτε καν η ανάμνησή τους να μην επιβιώσει» (!!!)

Πάμε παρακάτω. Για τον… «ψιλο-ρατσισμό» που πάει πονηρά να μου προσάψει στην συνέχεια ο θεολόγος μας (πάλι καλά που έκανε την παραχώρηση ο άνθρωπος και δεν με έψεξε για… «χοντρο-ρατσισμό !), μένω απλώς άναυδος. Δεν ξέρει ότι οι πραγματικοί Έλληνες ήσαν και είναι εθνικά περήφανοι αλλά όχι ρατσιστές; Ξέρει να υπάρχει πουθενά στην Ελληνική Γραμματεία όρος αντίστοιχος του «ρατσισμού», Όχι βέβαια ! Αντίθετα, υπάρχει λόγω και έργω ρατσισμός στους Ιουδαίους που αποκαλούν «γκογϊμ» όλους τους Εθνικούς, στους χριστιανούς που θεωρούν κατώτερους ανθρώπους τους «αβάπτιστους» και στους Μωαμεθανούς που θεωρούν κατώτερους τους «άπιστους». Ας μάθει επίσης ο θεολόγος μας

1. ότι ο Χίτλερ για τον οποίο έκανε έμμεσα και παμπόνηρα λόγο, δήλωνε κατ’ επανάληψη ότι «είχε έλθει για να ολοκληρώσει το έργο του Ιησού»,
2. ότι η επίσημη Θρησκεία των ναζί ήταν ο λεγόμενος «Θετικoχριστιανισμός» («Positives Christentum» κατά το 24ο άρθρο των επισήμων θέσεων του Ναζιστικού Κόμματος, 24. 2. 1920),
3. ότι οι Γερμανοί «νεοειδωλολάτρες» (όπως αρέσκεται να βρίζει ο κ. Χ. Π. τους Εθνικούς) ταυτίστηκαν από την ναζιστική προπαγάνδα του καθεστωτικού περιοδικού «Der Sturmer» με τους Εβραίους («Παγανιστές και Εβραίοι εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα») και πολλοί κατέληξαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και, τέλος,
4. ότι η συνεργασία των ναζί με όλες τις χριστιανικές Εκκλησίες υπήρξε κάτι περισσότερο από αγαστή (βλ. σχετικό αφιέρωμα στην επιθεώρηση «TYR Myth – Culture - Tradition», τεύχος 2, 2003).

Πληροφορώ συνεπώς τον θεολόγο μας και όλους όσους επιχειρούν να κάνουν το γνωστό άγαρμπο παιχνίδι με το πρόβλημα «ρατσισμός», ότι ο ρατσισμός είναι αποκλειστικό προϊόν του μονοθεϊστκού τρόπου σκέψης και πράξης.

Έχω ήδη ως λογικός άνθρωπος κουραστεί να απαντώ σε όλα αυτά τα εξωφρενικά ψευτο-επιχειρήματα, ωστόσο δεν μπορώ να αφήσω αναπάντητη και την απερίγραπτη χυδαιότητα του χριστιανολόγου μας κ. καθηγητή, που ΒΡΙΖΕΙ απροκάλυπτα τους Εθνικούς μας Θεούς (κατά τα άλλα, οι μονοθεϊστές θυμώνουν όταν οι άλλοι δεν σέβονται τον δικό τους Θεό, βλ. τις πρόσφατες μουσουλμανικές αθλιότητες με αφορμή τα λεγόμενα «σκίτσα του Μωάμεθ»). Καλέ μου κ. Παλάντζα, δεν γνωρίζετε ότι οι Θεοί των Ελλήνων που βρίζετε ως «ειδωλολάτρες», δεν έχουν φύλο και δεν είναι πρόσωπα, ούτε ενώνονται με θνητούς, ούτε γεννιούνται «μέσα από αίματα του πλακούντα και υγρά του τοκετού» (όπως τονίζει ο φιλόσοφος Πορφύριος), ούτε περπατούν επί γης (όπως τονίζει ο φιλόσοφος Κέλσος). Ο δικός σας Θεός Ιαχωβά (κοινός για όλους τους μονοθεϊστές, αυτόν που οι χριστιανοί υμνείτε με το «αλληλούϊα», «allelu Jah» δηλαδή «υμνείτε τον Ιαχωβά») μπορεί να κόβει θάλασσες και να σκοτώνει ανθρώπους, οι δικοί μας όμως Θεοί είναι εντελώς άλλο πράγμα. Χαρακτηρίζοντας τον Θεό Δία «σεξουαλικά αχόρταγο» (sic) δεν δείχνετε παρά μόνον ανοησία και κακοήθεια και εκτίθεστε ανεπανόρθωτα, ιδίως όταν παριστάνετε κι από πάνω τον γνώστη των θεϊκών πραγμάτων (όπως υπονοεί το αντικείμενο των σπουδών σας) και διδάσκετε κι από πάνω τα απροστάτευτα παιδιά μας. Αν επιμένετε βέβαια να συγχέετε απατεωνίστικα τους κοσμογονικούς ΜΥΘΟΥΣ των Ελλήνων με τα θρησκευτικά τους νομιζόμενα, ούτε εγώ ούτε κανείς άλλος κατά τα Πάτρια Έλληνας ενδιαφέρεται να σας βάλει μυαλό. Εσείς εξαπατάτε τα θύματά σας, εσείς βρίζετε το Θείον, εσείς είστε υπόλογος απέναντι σε αυτό και στην Αλήθεια. Πάμε παρακάτω συνεπώς…

Αφού προσπεράσω τις αθλιότητες ότι τάχα οι πρόγονοί μας εκπόρνευαν τα παιδιά τους κ.ο.κ. συστήνοντάς του απλώς να διαβάσει κανένα κανονικό, δηλαδή μη θεούσικο και απατεωνίστικο, βιβλίο για να μάθει επιτέλους για τον υψηλότατο και από πλευράς ηθικής κόσμο των αβάφτιστων Ελλήνων προγόνων μας, θα τον ενημερώσω για δύο ακόμα πράγματα:

1. Το απόσπασμα που παρέθεσα από το έγκριτο φιλάρχαιο (και όχι… «νεοειδωλολατρικό» όπως βρίζει ο γεμάτος «αγάπη» θεολόγος μας) περιοδικό «Διιπετές», ήταν όχι μόνο άριστα συντεταγμένο, αλλά και σαφέστατο σχετικά με το τι είναι η Εθνική Ελληνική Θρησκεία. Τώρα εάν ένας καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη «νομιζόμενον» (εκ του ρήματος «νομίζω») και ρωτάει κι από πάνω «ποιοι είναι αυτοί οι νομιζόμενοι,», αυτό σημαίνει ότι η εκπαίδευση του τόπου μας πάει κατά γκρεμού. Τι κρίμα για έναν τόπο που κάποτε φωτοδοτούσε !

2. Η Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια από όπου έδωσε τον ορισμό της «ειδωλολατρίας» ο κ. θεολόγος μας, μάλλον μοιράζεται μαζί του το ίδιο πνεύμα εξαπάτησης ή την ίδια άγνοια. Ας κάνει τον κόπο να διαβάσει τους ομοθρήσκους του «Πατέρες», «Απολογητές» και «Αποστόλους των Εθνών» ο κ. Χ. Π. (ή μάλλον αν τους ΞΑΝΑδιαβάσει, τι στο καλό μάθαινε στην Θεολογική;) για να πληροφορηθεί ότι στο αρρωστημένο μυαλό των θεοκρατών «ειδωλολατρία» σημαίνει λατρεία υπαρκτών δαιμόνων που δήθεν κατοικούν στα αγάλματα και τους Ναούς («στα είδωλα που προσκυνούν οι Εθνικοί κατοικούν αόρατοι δαίμονες» παραληρεί ο τάχα… «Μέγας» Βασίλειος στο «Ερμηνεία εις τον Ησαϊαν», και το ίδιο κάνει ο επίσης τάχα… «Μέγας» Αθανάσιος στο «Προς Αντίοχον άρχοντα», γι’ αυτό και τα σπάσανε όλα οι χριστιανοί) ! Όταν η επίσημη Εκκλησία αλλά και όλες οι χριστιανικές αιρέσεις υποθέτω, βρίζουν κάποιους ως «ειδωλολάτρες», υπονοούν ότι αυτοί λατρεύουν δαίμονες (βλ. το παραλήρημα του Σαούλ ή «Παύλου» ότι τάχα «οι Εθνικοί θυσιάζουν στους δαίμονες» στο «Προς Κορινθίους» 10. 20, την αισχρή διατύπωση των θεοκρατών της Συνόδου της Λαοδικείας ότι ειδωλολατρία είναι τάχα η… «τέχνη του επικαλείσθαι τους δαίμονας» ή την εφιαλτική διατύπωσή σας ότι «όλοι οι Θεοί των Εθνών είναι δαίμονες», στα λατινικά «omnes enim dii gentium daemonia» !!!). Για εσάς ο Πολιτισμός των προγόνων μας ήταν… «δαιμονικός» και αντί να κρύβεστε από ντροπή ή να ζητάτε συγνώμη για τα εγκλήματα κατά των προγόνων μας, περιφέρεστε αλαζονικά και εξακολουθείτε να βρίζετε τους τότε και τώρα κατά τα πάτρια Έλληνες, μιμούμενοι τους πνευματικούς δικούς σας προγόνους (λ.χ. τον «Μέγα» Αθανάσιο που έβριζε στο «Περί ενανθρωπίσεως» τους Έλληνες «μυσαρόν γένος» και «τα πάντα ψευσαμένους»). .

Πάμε παρακάτω. Στο απίστευτο παραλήρημα του θεολόγου μας περί υποτιθέμενης εναντίωσης του Χριστιανισμού στην δουλεία (την στιγμή που το 1548 ο πάπας Παύλος ο Γ επικύρωνε θεολογικά όχι μόνο την δουλεία, αλλά και την σκληρή τιμωρία των δραπετών σκλάβων ή που το 1818 η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βλαχίας θεωρούσε «γεννημένους σκλάβους» τους Αθίγγανους !), δεν θα απαντήσω φυσικά, ήδη είπα κάποια πράγματα στην αρχή του παρόντος, αλλά θα τον ξαναρωτήσω: 19 ολόκληρους αιώνες χρειαστήκατε κ. Παλάντζα για να καταργήσετε την δουλεία και αυτό με αγώνες και πρωτοβουλίες ανθρώπων που δεν ήσαν καν χριστιανοί (εκτός εάν θεωρείτε… «χριστιανικές» και τις ιδέες των Ιακωβίνων, των Διαφωτιστών και των κοινωνικών επαναστατών); Κατά τα άλλα, η Ορθοδοξία σας καταδίκασε από πολύ νωρίς, (τοπική Σύνοδος Γάγγρας της Παφλαγονίας) ως… «αιρετικούς» όσους αφελείς ζητούσαν απελευθέρωση των δούλων, ενώ οι δυτικοί ομόθρησκοί σας διακήρυσσαν στην 3η Σύνοδο του Λατερανού, καθώς και αργότερα, το 1629, το 1645 και το 1661 με την υπογραφή μάλιστα των παπών ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να σκλαβώνονται οι μη χριστιανικοί πληθυσμοί (ξαναπάμε συνεπώς σε αυτά που σας ανέφερα παραπάνω σχετικά με το ότι ο ρατσισμός είναι δικό σας αποκλειστικό χαρακτηριστικό).

Για να συνοψίσουμε λοιπόν στο θέμα της δουλείας, με την επικράτηση του Χριστιανισμού η απελευθέρωση των δούλων που είχε δειλά αρχίσει να γενικεύεται κατά την εποχή των «ειδωλολατρών» Αντωνίνων (2ος αιώνας), μετατέθηκε οριστικά για την… μετά θάνατον ζωή με την γελοία δικαιολογία ότι τάχα η επίγεια ζωή είναι απλώς μία ευκαιρία για να «δοκιμάζεται η πίστη» ! Δούλους, και μάλιστα πολλούς, είχαν και οι επίσκοποι, και οι εκκλησιαστικές υπηρεσίες και τα μοναστήρια όλων μα όλων των δογμάτων του Χριστιανισμού. Στο βιβλίο του «Narrative of the life of an American Slave» (Βοστόνη, 1845), ο πρώην σκλάβος Frederick Douglas καταγγέλλει ευθέως τον Χριστιανισμό: «Βλέπουμε σε αυτή την θρησκεία τον κλέφτη να μιλάει κατά της κλοπής και τον μοιχό κατά της μοιχείας. Βλέπουμε να αγοράζονται άντρες σκλάβοι για να κτίσουν εκκλησίες και γυναίκες σκλάβες για να υπηρετήσουν τους παπάδες… Η θρησκεία και το δουλεμπόριο χέρι – χέρι, το δεσμωτήριο και η εκκλησία δίπλα – δίπλα… σε αυτήν την θρησκεία έχουμε συνεταιρική δράση παπάδων και εγκληματιών».

Δεν θα απαντήσω επίσης στην απερίγραπτη ανοησία ότι η Φιλοσοφία των πρόγόνων μας (με εξαίρεση βέβαια την Σοφιστική) δεν συνέπλεε με την πολυθεϊστική Εθνική μας Θρησκεία. Περιμένω απλώς το βαρυσήμαντο σχετικό άρθρο σας για το οποίο ήδη δεσμευθήκατε και εκεί θα τα πούμε εκτενέστατα για να μάθει και ο κόσμος κάποια πράγματα που τού τα έχετε πει λάθος για να τον ελέγχετε και να παραμένει μέσα στο μαντρί. Σας προειδοποιώ ωστόσο ότι, επειδή γνωρίζω, δεν θα δεχθώ ψευδείς και παραπλανητικούς ορισμούς, όπως λ.χ. ο λεγόμενος «μονοθεϊσμός» είναι τάχα πίστη σε «έναν» Θεό (γιατί και για τους πολυθεϊστές το Όντως Ον είναι «Ένα»). Όταν απευθύνεστε σε ανθρώπους που γνωρίζουν, τον Θεό σας θα τον ορίζετε ως «εξωκοσμικό και προσωπικό», ο οποίος τάχα δημιούργησε «εκ του μηδενός» (…) τον Κόσμο. Περιμένω λοιπόν με ανυπομονησία τους ισχυρισμούς σας ότι οι φιλόσοφοί μας (των οποίων θεμελιώδης θέση υπήρξε το «ουδέν εξ ουδενός») ήσαν τάχα ενάντιοι στην Ελληνική Θρησκεία, και τα ξαναλέμε με μεγάλη μου χαρά.

Τα άλλα φθηνά και ανόητα του κ. Χ. Π. σε σχέση με την αρχαία Σπάρτη, τα προσπερνώ για λόγους καλαισθησίας. Με γεια του εάν έπεισε τους εύπιστους και εάν προσκόμισε «τεκμηρίωση» στους αδαείς. Εγώ από πλευράς μου δεν θα έλεγα ποτέ ότι είναι… «σεσημασμένος ανθέλληνας παραϊστορικός» ο Πλούταρχος, ήταν όμως Βοιωτός της Ρωμαιοκρατίας και ιερέας των Δελφών, πράγμα που τον κάνει εχθρικότατο προς τους Λακεδαιμονίους (σας λέω ενδεικτικά ότι ήδη από την ύστερη ελληνιστική εποχή τα μέλη του Κοινού των Βοιωτών και ιδίως οι Δελφιείς ήσαν εχθροί των Λακεδαιμονίων και μάλιστα μάταια είχαν μεσολαβήσει ξανά και ξανά οι Ρωμαίοι για να αποκατασταθούν οι σχέσεις των δύο πλευρών). Η μεταφορά άτακτων δεδομένων αγαπητέ κ. καθηγητά δεν γίνεται άκριτα όπως κάνετε εσείς, που ίσως σας βολεύει να καταπίνετε αμάσητο τον ισχυρισμό επί παραδείγματος του αντιπάλου των Σπαρτιατών Θουκυδίδη για υποτιθέμενη… «εξόντωση ειλώτων» την ίδια ακριβώς εποχή που με έναν καθαρά ειλωτικό στρατό ο Βρασίδας σάρωνε τους Αθηναίους στην Χαλκιδική. Η σύγχρονη ιστοριογραφία οφείλει να γνωρίζει ποιες ακριβώς θέσεις έχει ο κάθε αρχαίος συγγραφέας, ποιες συμπάθειες και ποιες αντιπάθειες. Πάντως για να μην συζητάμε άσκοπα επάνω στην αρχαία Σπάρτη, σας παραπέμπω να διαβάσετε πρώτα την «Επίτομο Ιστορία των Σπαρτιατών» του Βλάση Ρασσιά (Αθήνα, 2003) και μετά τα ξαναλέμε επί συγκεκριμένων πλέον πραγμάτων, γιατί είναι πολύ βαρετό να απαντάει κανείς σε μισάρχαια πυροτεχνήματα.

Κλείνω την παρούσα επιστολή με απάντηση στην περίεργη ερώτηση του κ. Χ. Π. «τι εννοώ» όταν λέω ότι δεν προτείνω μιμητική απόδοση του προχριστιανικού Ελληνισμού. Εννοώ λοιπόν αυτό ακριβώς που λένε οι λέξεις. Ελληνικά μιλάμε, υποθέτω, και ελληνικά καταλαβαίνουμε, επίσης υποθέτω. Για να τα κάνω πάντως πιο «λιανά», αυτό που προτείνω κ. Παλαντζά δεν είναι να οδηγάμε άρματα αντί για αυτοκίνητα ή να κινούμε τα καράβια με κουπί. Αυτό που προτείνω είναι η επιστροφή στον υγιή τύπο ανθρώπου. Δηλαδή σε εκείνον που είναι υπερήφανος, αξιοπρεπής, λογικός, ελεύθερος, σεβαστικός αλλά όχι φοβισμένος, πολιτικά ενεργός και πέρα για πέρα λεβέντης. Όπως ακριβώς ήταν και οι λεβέντες αβάφτιστοι πρόγονοί μας.

Αν ο θεολόγος μας επιθυμεί συνέχεια του διαλόγου βεβαίως θα την έχει. Μόνο να γνωρίζει ότι όσο περισσότερο μιλάει ο δήμιος στο σπίτι του κρεμασμένου για σχοινί, τόσο περισσότερο εκτίθεται. Ο κρεμασμένος απλώς κραυγάζει μέσα από τα στόματα των απογόνων του για ηθική τουλάχιστον δικαίωση».

Ευάγγελος – Απολλώνιος Γκόγκος